Hér má sjá Kevin Durant tengdan við sólarrafhlöðu

NBA Ísland hefur birt Völuspá 2011 fyrir NBA tímabilið sem hefst síðar í dag. Ég vil ekki vera minni maður. Hér er mín spá fyrir tímabilið.

Verðmætasti leikmaðurinn

Kevin Durant. Vissulega fær hann samkeppni, þá helst frá LeBron James, en ég á von á að Oklahoma liðið taki miklum framförum og verði jafnvel í baráttunni um efsta sæti deildarinnar. Durant mun væntanlega verða stigahæsti leikmaður deildarinnar. Þetta er einföld uppskrift að því að verða valinn verðmætasti leikmaðurinn.

Nýliði ársins

Ricky Rubio. Hann hefur fengið töluverða reynslu af því að spila á stóra sviðinu og hefur ótrúlega gott lag á að finna opna manninn. Leikstíll hans hentar NBA boltanum vel og ég á von á að hann eigi eftir að eiga gott ár.

Enes Kanter er annað nafn sem ég vil fá setja á blað. Ég var mjög hrifinn af því sem ég sá til þessa leikmanns í undirbúningi fyrir valið í fyrra. Ég vona að Kanter sanni mál mitt og þá kæmi mér ekki á óvart þó hann tæki nýliðatitilinn með sér heim til Tyrklands næsta sumar.

Þjálfari ársins

Lionell Hollins. Ég held með að Memphis byggi á góðum árangri sínum í fyrra og verði með efstu liðum í deildinni í vetur. Hollins ætti að njóta góðs af því. Þó ekki væri nema fyrir það að hafa grafið nógu langt upp í rassgatið á Zach Randolph til þess að finna á honum hausinn og draga hann út.

Nafn Scott Brooks verður líka á vörum margra í þessu sambandi, en Hollins er minn maður.

Varnarmaður ársins

Dwight Howard. Mín vegna er í lagi að það verði ekki kosið um þessi verðlaun aftur fyrr en Howard leggur skóna á hilluna.

Sjötti maður ársins

Brandon Bass. Ég á von á að með auknum leiktíma, styrkri leiðsögn Doc Rivers og öldunganna í Celtics liðinu, eigi þess leikmaður eftir að fylla skarðið sem hjartað í Jeff Green skyldi eftir.

Framfarakóngur

Eric Gordon. Á síðasta tímabili var hann farinn að gægjast reglulega inn í herbergið sem er ætlað stórstjörnum deildarinnar. Eftir að hafa verið skipaðu miðpunktur sóknar New Orleans Hornets held ég að hann gangi hreinlega inn og setjist niður.

Vatnajökull National Park is the largest national park in Europe, and covers about 13% of Iceland. At 20 minutes past seven, on the evening of May 21, a volcanic eruption broke out in Grímsvötn volcano, located beneath the ice cap of Vatnajökull glacier. It was the fifth Grímsvötn eruption since 1983.

While Grímsvötn happens to be the most active volcano in Iceland, eruptions from Grímsvötn tend to be small and transient. This one met that criterion halfway. While it only lasted four days (it has not been declared over yet, but is showing little signs of activity) – it was the biggest eruption in Iceland for more than a century. In the first 24 hours of activity, the Grímsvötn volcano ejected more ash and magma than the volcano Eyjafjallajökull did during its entire 2010 eruption. Quite a feat in a country that averages a volcanic eruption every five years.

Eyjafjallajökull is still a sore subject for the millions that were affected by grounded flights and delayed trips during its 2010 European Tour. Airborne ash particles drifted across Europe, grounding flights in various countries for a total of eight days, and across three continents. Perhaps understandably, news of another eruption in Iceland caused widespread alarm in aviation circles that the story might repeat itself. It turned out to be an unnecessary concern. While the volcano ejected copious amounts of ash, it was heavier, and weather conditions were also very different. By the time it stopped discharging ash into the jet stream, disruption from the eruption amounted to little more than what your average snowstorm would create.

But while the affects of the eruption were miniscule on a global scale, they were considerably more on a local scale. In particular for the 1000 or so inhabitants in the area South of the Grímsvötn volcano, who were now faced with a thick layer of ash that forced its way into every little crevasse it encountered. In Klausturhóll, a retirement home for the elderly in Kirkjubæjarklaustur, the staff was fighting a losing battle to keep the ash out. “As soon as the wind picks up, it comes blowing in through every crack,” director Sigþrúður Ingimundardóttir, told news reporters. She said residents were doing good, but expressed her worries for those who suffered from asthma.

The upside to repeated volcanic eruptions, of course, is the experience gained for response units and the knowledge that can be applied to emergency procedures. The Eyjafjallajökull eruption was a lesson learned. The eruption in Grímsvötn was an opportunity to apply that lesson. From aviation authorities to retirement home workers, everyone seems to have passed the test, however bleak the outlook may have been in the ash-induced darkness of the four days of the Grímsvötn eruption.

We had been warned that Saturday, May 21, 2011, would bring doomsday, at last. And while most people took that warning with a healthy dose of skepticism, news of the eruption in Iceland, may have given some cause for concern. The general feeling outside of Iceland may been best summed up in an unaccredited Facebook status: “It’s spelled E-R-U-P-T-I-O-N, not R-A-P-T-U-R-E”

Austurströnd

Kurt Rambis eða Clark Kent?

Ég horfði nýlega á þriðja leik Los Angeles Lakers og Boston Celtics í úrslitakeppninni frá 1985. Sömu lið og léku til úrslita síðastliðið vor, 25 árum síðar. Í þessum leik mættust margir leikmenn sem ég man eftir frá því að ég byrjaði fyrst að fylgjast með NBA deildinni fáum árum síðar. Það sem vakti þó athygli mína í þessum leik var hve margir leikmenn (og þjálfarar) sem þarna mættust, eru enn viðriðnir NBA deildina í dag, alls 18 af 26 leikmönnum.

Boston Celtics

Larry Bird: Þrátt fyrir frábæran árangur sem þjálfari (Pacers, 1997-2000) var Bird ákveðinn í að þjálfa einungis í þrjú ár. Hann færði sig inn í hin myrku og reykfylltu bakherbergi Conseco Fieldhouse, þar sem hann starfar nú sem yfirmaður körfuknattleiksmála hjá Indiana Pacers með misjöfnum árangri.

Kevin McHale: Þrátt fyrir brösulegt gengi sem yfirmaður körfuknattleiksmála hjá Minnesota Timberwolves hélt McHale titlinum í mörg ár. Undir lokin var hann einnig orðinn þjálfari liðsins, sem mörgum þótti ganga heldur betur. Hann steig til hliðar á síðasta ári og starfar nú sem sjónvarpslýsandi á NBA leikjum og er afar vinsæll sem slíkur.

Danny Ainge: Eftir að hafa starfað sem þjálfari Phoenix Suns með ágætum árangri sneri Ainge aftur til Boston þar sem hann tók við stöðu yfirmanns körfuknattleiksmála hjá Celtics liðinu. Árangur hans með liðið var magur framan af, en Ainge var heilinn á bak við ein markverðustu leikmannaskipti í sögu deildarinnar þegar hann fékk þá Ray Allen og Kevin Garnett til liðsins og gerði liðið að meisturum árið 2008.

Quinn Buckner: Quinn Buckner var þjálfari Dallas Mavericks leiktímabilið 1993-1994. Undir hans stjórn vann liðið 13 leiki, en tapa 69. Hann var rekinn tveimur dögum eftir að tímabilinu lauk. Hann starfar nú hjá Indiana Pacers við almenningstengsl og kynningarmál, auk þess að lýsa leikjum Indiana í sjónvarpi.

Rick Carlisle: Hann var valinn þjálfari ársins árið 2002 sem þjálfari Detroit Pistons. Þaðan fór Carlisle yfir til Indiana Pacers þar sem hann hitti fyrir sínu gömlu félaga Bird og Buckner. Hann þjálfaði hjá Pacers í 4 ár með ágætum árangri. Árið 2008 tók hann við þjálfun Dallas Mavericks liðisins.

M.L. Carr: Tók við stöðu framkvæmdastjóra hjá Celtics árið 1994 og bætti svo við sig þjálfun liðsins tímabilin 95-96 og 96-97. Síðara tímabil hans sem þjálfari sigraði liðið í 15 leikum en tapaði 67, sem er versti árangur í sögu félagsins. Að því loknu var Rick Pitino fenginn til að þjálfa liðið og Carr var lækkaður í tign á skrifstofunni. Hann reyndi fyrir sér sem þjálfari í WNBA um tíma, en er nú minnihlutaeigandi í Charlotte Bobcats.

Dennis Johnson: Þótt hann sé fallinn frá, þá finnst mér rétt að telja hann með hér, því ef hans nyti við er líklegt að hann væri enn að starfa í NBA deildinni. Hann var vinsæll aðstoðarþjálfari hjá Clippers, og tók við liðinu í 24 leiki eftir að Alvin Gentry var rekinn árið 2004. Hann þjálfaði tvö lið í NBA-D, og starfaði sem slíkur þegar hann lést árið 2007.

Cedric Maxwell: Vinnur við að lýsa leikjum Celtics í útvarpi í Boston og nærsveitum.

Robert Parrish: Frá því að hann lagði skóna á hilluna hefur Parrish starfað sem ráðgjafi hjá Boston Celtics og sérstakur þjálfari fyrir stóra menn.

Los Angeles Lakers

Magic Johnson: Eftir að hann lauk ferli sínum sem leikmaður tók Magic fyrst að sér þjálfun hjá Los Angeles Lakers. Hann leysti af hólmi þjálfarann Randy Pfund sem var rekinn þegar langt var liðið á tímabilið 1993-94. Eftir að liðið tapaði fimm af fyrstu sex leikjum sínum undir stjórn Magic, tilkynnti hann að hann myndi ekki sækjast eftir starfinu tímabilið eftir. Liðið sigraði í fimm leikum af 34 með Magic á hliðarlínunni. Árið eftir keypt hann 5% hlut í Lakersliðinu sem hann á ennþá. Hann hefur stafað við sjónvarpslýsingar frá NBA síðan 2001. Hann er einnig titlaður varaforseti Los Angeles Lakers, þó sú staða sé að mestu vegna vegsemdarinnar.

Kareem Abdul-Jabbar: Þrátt fyrir að hafa ítrekað látið í ljós áhuga sinn á að þjálfa í NBA deildinni hefur Abdul-Jabbar reynst erfitt að sannfæra lið um að gefa honum tækifæri. Jafnan kenna menn þurrpumpulegri framkomu hans sem leikmaður um. Hann hefur þó fengið tækifæri sem aðstoðarþjálfari hjá bæði L.A. Clippers og Seattle Supersonics, og hefur síðan 2005 verið hluti af þjálfarateymi Phil Jackson hjá L.A. Lakers þar sem hann sinnir þjálfun stórra leikmanna.

Michael Cooper: Síðari körfuboltaferill Michael Cooper hófst þegar hann var ráðinn sem aðstoðarmaður Jerry West sem var þá einræðisherra Lakers. Hann færði sig svo á bekkinn þegar Magic vinur hans tók við liðinu 1994. Hann var þar áfram sem aðstoðarmaður Del Harris. Síðan þá hefur hann mest starfað við þjálfun í WNBA, og NBA-D, en tók þó við þjálfun hjá Denver Nuggets liðinu í afleysingum í einn mánuð 2004 eftir að Jeff Bdzelik var rekinn og þar til George Karl var ráðinn.  Hann er nú þjálfari kvennaliðs USC háskólans, enn þess verður varla langt að bíða eftir að hann dúkkar upp á hliðarlínu í NBA aftur.

Kurt Rambis: Áhugamenn um sögu NBA hafa lengi talið að eitt þeirra atriða sem kom Boston í gírinn í úrslitarimmu þeirra við  Lakers árið 1984, hafi verið fólskulegt brot Kevin McHale á Kurt Rambis. Fram að því hafði Boston litið illa út í seríunni, en þegar McHale reif Rambis niður úr loftinu í lay-up tilraun í hraðaupphlaupi vaknaði Boston liðið til lífsins og unnu titilinn í framhaldinu. Kannski er það við hæfi að Kurt Rambis skuli hafa verið maðurinn sem tók við þjálfarastöðunni hjá Minnesota eftir að McHale var látinn taka sjópokann 2009. Rambis þjálfaði Lakers liðið tímabundið í afleysingum milli þjálfaranna Del Harris og Phil Jackson og náði ágætum árangri Hann hefur undanfarin ár verið hluti af þjálfarateymi Jackson, og hefur lengi verið nefndur sem líklegastur til að taka sæti hans á bekknum.

Byron Scott: Að öðrum þjálfurum á þessum lista ólöstuðum hefur Scott líklega náð hvað bestum árangri. Hann var hjá New Jersey frá 2000-2004,  og stýrði liðinu í úrslit tvö ár í röð. Þaðan lá leiðint til New Orleans, þar sem hann var valinn þjálfari ársins eftir að hafa fengið ungt lið til að spila mun betur en væntingar stóðaðist til. Nú bíður hans stærsta áskorun þjálfara, að þjálfa Cleveland án LBron James.

Mitch Kupchak: Þrátt fyrir að ferill hans sem leikmaður hafi verið tilþrifalítill, þá hefur Mitch Kupchak staðið sig með sóma eftir að hafa tekið við hásætinu sem einvaldur hjá Lakers undanfarin ár. Hann stýrði liðinu í gegnum öldudal, og kom því aftur á sigurbraut.

Bob McAdoo: Hefur starfað undanfarinn 11 ár hjá Pat Riley, sínum gamla þjálfara, sem aðstoðarþjálfari hjá Miami Heat.

Ronnie Lester: Hann byrjaði ferillinn sem njósnari fyrir L.A. Lakers, en hefur unnið sig upp. Frá og með 2006 er hann aðstoðarframkvæmdastjóri liðsins.

James Worthy: Big Game” James starfar við lýsa leikjum Lakers liðsins í sjónvarpi í Los Angeles og nærsveitum.

William Bedford, Len Bias, Chris Washburn, Brad Daugherty

Það eru skiptar skoðanir um hvað sé besta nýliðavalið í sögu NBA deildarinnar. Sumir telja það vera árið 1984 (Hakeem Olajuwon, Michael Jordan, Charles Barkley, John Stockton). Aðrir telja það hafa verið árið 1996 (Allen Iverson, Ray Allen, Kobe Bryant, Steve Nash). Svo eru þeir sem telja að nýliðavalsins 2003 verði minnst sem þess besta í sögunni (LeBron James, Carmelo Anthony, Chris Bosh, Dwayne Wade).

Ég ætla hins vegar að rifja upp nýliðavalið árið 1986. Þess verður líklega minnst sem versta nýliðavals í sögu NBA deildarinnar, þó margir hæfileikaríkir leikmenn hafi verið í boði. Fæstir þeirra náðu þó að setja mark sitt á deildina, í það minnsta sem leikmenn.

1. Brad Daugherty – Cleveland Cavaliers.
Brad Daugherty var einn af þremur nýliðum sem Cleveland liðið valdi árið 1986 og áttu stóran þátt í að gera liðið að einu efnilegasta liði 9. áratugsins. Daugherty var hæfileikaríkur miðherji frá Norður Karólínu háskólanum þar sem hann lék með Michael Jordan. Á ferli sínum í NBA deildinni skoraði hann 10.000 stig, tók 5.000 fráköst og átti 2.000 stoðsendingar. Hann var fimm sinnum valinn í stjörnuliðið austurstrandarinnar og einu sinni valinn í 3. lið NBA. Hann leiddi Cleveland liðið í úrslitarimmu á austurströndinni árið 1992. Daugherty lagði hins vegar skóna á hilluna 28 ára gamall vegna þrálátra bakmeiðsla. Ferill Daugherty spannaði raunar bara sex tímabil, auk tveggja tímabila þar sem hann spilaði einungis nokkra leiki vegna meiðsla. Hverful lukka Daugherty er önnur helsta ástæða þess að Cleveland liðið náði aldrei að verða stórveldið sem margir töldu að það yrði á 9. áratugnum. Hin ástæðan er Michael Jordan. Þrátt fyrir velgengni Daugherty, þau fáu ár sem hans naut við, má segja að hann hafi verið forsmekkur þess sem koma skyldi frá nýliðaárgangnum 1986. Hæfileikaríkur leikmaður sem aldrei náði að setja mark sitt á deildina vegna meiðsla eða annara aðstæðna sem höfðu ekkert með körfuboltahæfileika að gera.

2. Len Bias – Boston Celtics
Þrátt fyrir að hafa aldei leikið í NBA deildinni hefur líklega enginn leikmaður úr þessum árgangi hafi haft jafn afgerandi áhrif á örlög þess liðs sem valdi hann og Len Bias. Hann er jafnan talinn hafa verið hæfileikaríkasti leikmaðurinn úr hópi þeirra nýliða sem valdir voru 1986. Sumir telja að hann hefði getað maðurinn til að standa upp í hárinu (eða skallanum) á Michael Jordan, líkt og Magic Johnson gerði gegn Larry Bird. Árið 1986 átti Boston liðið eitt besta tímabil í sögu deildarinnar. Þeir unnu 67 leiki, þar af 40 af 41 leik á heimavelli og urðu meistarar eftir léttan sigur á Houston Rockets. Larry Bird var valinn besti leikmaður deildarinnar þriðja árið í röð. Sérfræðingar telja að ef Len Bias hefði gengið til liðs við Boston hefði ferill Bird orðið lengri, og Boston liðið hefði hugsanlega verið sama stórveldið á 9. áratugnum og það var á þeim 8. Len Bias lést hins vegar af ofneyslu kókaíns tveimur dögum eftir nýliðavalið 1986. Það markar upphafið á eyðimerkurgöngu Boston liðsins sem lauk ekki fyrr enn 2008, þegar liðið vann loks titill undir handbendi Kevin Garnett.

Chris Washburn, útúrkókaður á því

3. Chris Washburn – Golden State Warriors
Washburn var hluti af sterku háskólaliði rískisháskólans í Norður Karólína ásamt Nate McMillan og Vinny Del Negro, sem báðir eru þjálfarar í NBA deildinni í dag. Hann var talinn mjög efnilegur leikmaður, hávaxinn framherji sem var bæði snöggur og sterkur, með hæfileika til að skora jafnt undir körfunni sem utan af velli. Hann hafði margt til að bera til að verða stjörnuleikmaður. Washburn spilaði þó einungis 72 leiki á tveimur tímabilum  í NBA deildinni og skoraði heil 222 stig áður en hann var dæmdur í ævilangt bann frá NBA deildinni fyrir kókaínneyslu. Þaðan lá leiðin til Houston þar sem Washburn bjó á götunni og át úr ruslinu uns hann hafnaði í fangelsi fyrir fíkniefnabrot. Hann sneri við blaðinu árið 2000 og starfar nú hjá húsnæðislánafyrirtæki. Hann á tvo syni sem þykja efnilegir körfuboltaleikmenn.

4. Chuck Person – Indiana Pacers
Nýliði ársins 1986. Person var fyrrum liðsfélagi Charles Barkley frá Auburn háskólanum, og á að öðrum ólöstuðum sennilega svalasta viðurnefnið í sögu deildarinnar: The Rifleman. Hann átti sín bestu ár hjá Indiana þar sem hann náði einu sinni að rjúfa 20 stiga meðaltalsmúrinn. Hann átti eftirminnilega rimmu við Larry Bird í úrslitakeppninni 1991. Hann var sendur til Minnesota eftir tímabilið 1991-92 og eftir það lá leiðin heldur niður á við. Hann lék þó 14 ár í deildinni, lengst af sem varamaður.

5. Kenny Walker – New York Knicks
Þrátt fyrir ágætan feril í háskólaboltanum hjá liði Kentucky háskóla þá reyndist Kenny Walker ekki hafa líkamlega burði til að spila undir körfunni með stóru strákunum í NBA boltanum. Hann var heldur ekki nægilega teknískur til að færa sig út á vængina. Hátindur hans í deildinni var þegar hann sigraði troðslukeppnina 1989 eftir keppni við Clyde Drexler.  Hann spilaði í fimm viðburðalítil ár með New York, spilaði svo í Evrópu og lauk ferlinum með tveimur jafn viðburðarlitlum tímabilum hjá Washington Bullets. Walker vann þó sennilega sitt stærsta afrek í ágúst 1986, áður en hann steig nokkurn tíma á NBA völl. Þá lagði hann veðhlaupahest í kapphlaupi.

6. William Bedford – Phoenix Suns
Forráðamenn Phoenix töldu sig hafa nælt í framtíðar miðherja liðsins þegar þeir völdu William Bedford með sjötta valréttinum árið 1986. Hann hafði þá leikið við góðan orðstír hjá háskólaliði Memphis. Það reyndist hins vegar vera tálsýn, því Bedford var eiturlyfjafíkill og náði aldrei að fóta sig í NBA deildinni. Hann þvældist á milli liða í 6 tímabil (það eru margir tilbúnir að gefa 213 cm leikmanni með íþróttahæfileika annan séns) en staldraði jafnan stutt við þegar í ljós kom að áhugi hans á kókaíni var umtalsvert meiri en áhugi hans á körfubolta. Hann situr nú af sér tíu ára fangelsisdóm í Michigan eftir að hafa verið handtekinn með 25 pund af kanabisefnum í skottinu.

7. Roy Tarpley – Dallas Mavericks
Roy Tarpley sýndi hvers hann var megnugur í úrslitakeppninni 1988 þegar Dallas liðið stillti verðandi meisturum, Lakers, upp við vegg í úrslitum vesturstrandarinnar. Hann var grimmur í fráköstunum og reyndist seigur biti fyrir Kareem Abdul-Jabbar og James Worthy. Hann var valinn 6. maður ársins árið 1987, en þrátt fyrir að ferill Tarpley lofaði góðu var hann settur í bann fyrir kókaínneyslu árið 1991, og endanlega bannfærður af NBA árið 1995 vegna áfengissýki. Hann þvældist um Evrópsku atvinnumannadeildirnar í nokkur ár en lét af iðkun körfuknattleiks árið 2006. Hann höfðaði mál gegn Dallas Mavericks og NBA deildinni fyrir að setja hann í lífstíðarbann vegna sjúkdóms síns, en sættir náðust áður en málið fór fyrir dóm.

Ron Harper - alltaf að sigra

8. Ron Harper – Cleveland Cavaliers
Ron Harper var einn af þremur nýliðum sem Cleveland liðið valdi árið 1986 sem sneru gengi liðsins við á 9. áratugnum. Harper átti langan ferill í deildinni og vann meðal annars til titla með Chicago Bulls og Los Angeles Lakers. Framan af ferlinum var hann drjúgur stigaskorari og ágætur varnarmaður. Síðar færði hann sig yfir í stöðu leikstjórnanda þar sem hann stjórnaði hinni flóknu þríhyrningasókn Phil Jackson, bæði hjá Bulls og Lakers.

9. Brad Sellers – Chicago Bulls
Það voru gerðar talsverðar væntingar til Brad Sellers þegar hann gekk til liðs við Chicago Bulls árið 1986. Liðið var að leita að ungum leikmönnum sem gætu vaxið og dafnað við hlið Michael Jordan og komið liðinu á sigurbraut. Brad Sellers reyndist ekki vera sá leikmaður. Það var ekkert leyndarmál að Jordan vildi fá Johnny Dawkins til liðsins (sem var valinn næstur) en framkæmdastjórinn Krause var hrifinn af snuðrulausum skotstíl Sellers. Jordan leit á þetta sem persónulega móðgun og gerði sitt til að sýna fram á að Sellers hefði ekki verið réttur kostur í stöðunni. Hann niðurlægði hann á æfingum, í leikjum og þess á milli, þar til Sellers var orðinn skuginn af sjálfum sér og var loks sendur í burtu í skiptum fyrir valrétt. Hann lék þó í mörg ár í Evrópu þar sem vel er af honum látið, enda var Jordan þá of upptekinn af því að vinna titla til að ala hatur sitt á Brad Sellers.

10. Johnny Dawkins – San Antonio Spurs
Dawkins kom frá hinum öfluga Duke háskóla þar sem hann átti stigametið fram til 2006 þegar J.J. Reddick hirti það af honum. Hann var valinn  leikmaður ársins í háskólaboltanum 1986 og margir bjuggust við miklu af honum í atvinnumannadeildinni. Sem dæmi má nefna að hann var fyrsti leikstjórnandinn sem valinn var árið 1986. Hann fékk fá tækifæri hjá San Antonio, en átti nokkur góð ár með Philadelphia liðinu í byrjun 9 áratugarins. Ferill hans var þó litaður af erfiðum og ítrekuðum meiðslum og hann sagði skilið við deildina eftir níu ár.

11. John Salley – Detroit Pistons
Spider, eins og hann er jafnan kallaður, er mögulega þekktari fyrir leik sinn í Hollywood myndum en á körfuboltavellinum. Hann reyndist þó betri en enginn. Eins og hann hefur sjálfur bent réttilega á þá er hann eini leikmaðurinn sem hefur unnið 4 titla með þremur mismunandi liðum á þremur mismunandi áratugum og tveimur mismunandi öldum. Hann var einn af lykilmönnum Detroit Bad Boys en lék einnig með Chicago Bulls og Los Angeles Lakers þegar liðin sigruðu í deildinni. Hann er einnig þekktur uppistandari og hefur í seinni tíð verið vinsæll sem þáttarstjórnandi, bæði í sjónvarpi og útvarpi.

12. John Williams – Washington Bullets
Það ætti að hringja einhverjum viðvörunarbjöllum þegar leikmaður fær viðurnefnið Hot Plate til aðgreiningar frá hinum John Williams sem lék í deildinni og hafði viðurnefnið Hot Rod. John Williams var sérlega hæfileikaríkur körfuboltamaður sem hafði ótrúlegan leikskilning og var góður að koma boltanum í hendur samherja á réttum stöðum. Vandamálið var hins vegar að hann var offitusjúklingur. Hann barðist við aukakílóin allan sinn feril, en aukaþyngdin gerði það að verkum að hann átti í stöðugum vandræðum með hné og bak og var meira og minna frá vegna meiðsla.

Aðrir leikmenn sem valdir voru í þessu vali voru flestir liðleskjur eða minni spámenn með nokkrum undantekningum.

22. Scott Skiles – Milwaukee Bucks
Skiles var annar leikstjórnandinn sem valinn var í fyrstu umferð 1986. Hann átti nokkur góð ár sem leikstjórnandi Orlando Magic, þar sem hann setti meðal annars met fyrir flestar stoðsendingar í einum leik árið 1990 þegar hann skilaði af sér 30 stykkjum, sem flestar hverjar enduðu líklega í krumlunum á Shaquille O’Neal. Hann er í dag þjálfari Milwaukee Bucks liðsins.
Uppfært: NBA sérfræðingurinn Baldur Beck hefur bent á að Shaq var ekki einu sinni kominn til Orlando árið 1990. Hann var valinn fyrstur í nýliðavalinu 1992. Það gerir þetta met einungis merkilegra.

Arvidas Sabonis, Hasselhofískur að sjá.

24. Arvidas Sabonis – Portland Trailblazers
Sabo var besti leikmaðurinn í Evrópu á þessum tíma. Hann leiddi Sovéska liðið til sigurs á Olympíuleikunum 1988, og var margoft valinn besti leikmaður Evrópu. Hann var síðasti leikmaðurinn sem var valinn í fyrstu umferð árið 1986, en gekk hins vegar ekki til liðs við Portland Trailblazers fyrir árið 1995, þá 31 árs gamall. Þrátt fyrir að hafa glímt við erfið meiðsli síðan 1986 var Sabonis annar í vali á nýliða ársins 1995 og í valinu á 6. leikmanni ársins sama ár. Körfuboltaáhugamenn hafa lengi velt því fyrir sér hvernig ferill Sabonis hefði litið út ef hann hefði eytt sokkabandsárum sínum í NBA, fremur en að þvælast um Evrópu.

25. Mark Price – Cleveland Cavaliers
Þriðji nýliði Cleveland, eins og áður hefur verið minnst á. Fyrsti nýliðinn valinn í annarri umferð nýliðavalsins og einungis þriðji leikstjórnandinn. Hann var álitinn of lítill og of seinn til að lifa af í atvinnuboltanum, en silkimjúk stroka og gott auga fyrir sendingum tryggðu honum þáttöku í fjórum stjörnuleikjum og sigur í tveimur þriggja stiga skotkeppnum.

Dennis Rodman, besti leikmaður nýliðavalsins 1986?

27. Dennis Rodman – Detroit Pistons
Hugsanlega þekktari fyrir margt annað en körfuknattleik. Rodman er þó líklega besti leikmaðurinn sem gekk til liðs við deildina þetta árið, margfaldur varnarmaður ársins og frákastakóngur. Lykilleikmaður í fimm meistaraliðum og meistari í sálfræðihernaði. Valinn þriðji í annarri umferð.

46. Jeff Hornacek – Phoenix Suns
Fæstir hefðu veðjað á að þegar upp væri staðið yrði Jeff Hornacek stigahæstur allra leikmanna sem valdir voru 1986, en hann skilaði rúmlega 15.000 stigum á 14 ára ferli. Ef hann hefði ekki gengist við viðurnefninu Horny, er óvíst að nokkur myndi eftir þessum leikmanni. Hann var þó kjörinn í eitt stjörnulið og vann þriggja stiga keppnina tvisvar. Hann var valinn næst-síðastur í annarri umferð.

60. Drazen Petrovich – Portland Trailblazers
Enn einn leikmaðurinn frá 1986 hvers ferill varð stuttur vegna meiðsla, í þessu tilviki dauðaslyss á hraðbraut í Þýskalandi þegar hann var 28 ára gamall. Petro var ótrúlega hæfileikaríkur leikmaður sem leiddi landslið Júgóslavíu til glæstra sigra á körfuboltavellinum á 8. áratugnum. Hann bjó yfir algjörlega fullkomnu, vélrænu stökkskoti sem einungis var hægt að framleiða undir járnaga kommúnismans. Hann gekk ekki til liðs við Portland liðið fyrr en 1989, þar sem hann lék eitt ár áður en hann fór til New Jersey þar sem hann blómstraði. Tímabilið 1992-93 var hann einn af bestu leikmönnum deildarinnar, var valinn í 3. lið NBA og var 13. yfir stigahæstu leikmenn deildarinnar. Hann var á góðri leið með að tryggja sig í sessi sem ein af stjörnum deildarinnar þegar hann hitti fyrir vöruflutningabíl á rangri akrein sumarið 1993.

Það er dálítið erfitt að gera sér grein fyrir því hvort Styrmir er að kvarta undan stöðu blaðamennsku á Íslandi almennt, eða eingöngu undan stöðu Morgunblaðsins sem áskriftarblaðs, en það hefur staðið hallandi fæti um nokkurt skeið. Ég ætla að gefa mér að Styrmir sé að ræða um stöðu blaðamennsku og fara nánar í saumanna á umræðunni um „ókeypis fréttamiðlun“

Dauði dagblaðsins sem viðskiptamódels

„Á síðustu árum hefur ókeypis upplýsingamiðlun breiðst út með fríblöðum og netmiðlum, sem kosta notendur ekki neitt. Hver á að borga kostnað við þessa upplýsingaöflun og miðlun þeirra upplýsinga?“ Spyr Styrmir í grein sinni. Þetta kann að hljóma sem sanngjörn spurning, en tökum eftir því að hún inniheldur lymskulegt orðræðubragð. Þó svo að notendur greiði ekki fyrir upplýsingamiðlunina, þá er ekki þar með sagt að hún sé ókeypis. Hún er einfaldlega greidd með öðrum leiðum, s.s. auglýsingum eða öðru styrktarfé.

Tekjulindir áskriftarblaða eru tvær. Annars vegar áskriftir og hins vegar auglýsingar. Nú þekki ég ekki rekstrartölur Morgunblaðsins, en almenn má segja að á stærri blöðum sé reiknað með að auglýsingatekjur standi undir fréttaöflun á meðan áskriftartekjur standi undir prentkostnaði og dreifingu.

Þegar önnur tekjulindin þurrkast út er skynsamlegt að einhver hluti kostnaðarins verði aflagður líka. Á Íslandi hefur þetta einkum verið gert með viðamiklum niðurskurðaraðgerðum, útgáfudögum hefur verið fækkað, starfsmönnum fækkað, síðum fækkað og dregið úr dreifingu. Í Bandaríkjunum hefur hins vegar víða borið á því að prentútgáfan hefur einfaldlega verið lögð niður og útgáfan alfarið færst yfir á netið. Það er lítil reynsla komin á þetta ennþá, en þó er vert að athuga að tiltölulega stórar borgir í Bandaríkjunum, t.d. Seattle, hafa ekkert dagblað.

Ég hef áður lýst þeirri skoðun minni að viðskiptamódelið „dagblað“ eins og við þekkjum það – miðill sem flytur fréttir gærdagsins – sé dauðadæmt. Framtíðin fréttaflutnings hlýtur að felast í að hefðbundnum fréttum (hvað, hvar, hvenær, hvernig) verði einkum miðlað í gegnum netið, sem næst rauntíma, á meðan dagblöð fækka útgáfudögum og einbeitia sér að því að skýra samhengi atburða í lengra máli. Ég held að þetta sé tímaspursmál í ljósi þess hvernig neysla á fréttum hefur breyst.

Ég vil því frekar skoða hitt viðfangsefni Styrmis, þ.e. hvort raunhæft er fyrir fréttamiðla að selja áskrift á netinu.

Mótsögnin um mbl.is

„Netmiðlarnir byggja í flestum tilvikum á fréttum, sem unnar eru af ritstjórnum blaða en stundum af sérstökum ritstjórnum. Þessi fréttaskrif kosta peninga. Um allan hinn vestræna heim eru hafnar umræður um hvernig eigi að innheimta þóknun fyrir notkun fréttamiðla á netinu. Þær umræður eru tímabærar hér. Auglýsingatekjur duga ekki til, þótt mbl.is hafi náð því marki síðustu ár að skila hagnaði. Spurningin er ekki lengur sú, hvort taka eigi gjald fyrir notkun netmiðla, heldur hvernig. Dagblöð í öðrum löndum hafa farið mismunandi leiðir til þess en gera má ráð fyrir, að blöð á borð við Financial Times í Bretlandi og Wall Street Journal í Bandaríkjunum verði öðrum fyrirmynd í þeim efnum.“

Styrmir fullyrðir hér að auglýsingatekjur dugi ekki til að standa undir rekstri fréttamiðla á netinu, þó svo að mbl.is hafi skilað hagnaði síðustu ár. Þetta eru undarlegustu rök fyrir fullyrðingu sem ég hef lesið lengi. Styrmir heldur því sem sagt fram að í ljósi þess að mbl.is skilar hagnaði, þá sé ekki hægt að reka fréttamiðil á netinu með hagnaði. Á einhverjum tímapunkti rís þessi umræða vonandi á hærra stig.

Netmiðlar sem rukka fyrir aðgang að efni eru ekki einungis að loka notendur úti, heldur eru þeir fyrst og fremst að læsa sjálfa sig inni. Reynslan er sú að gjaldmúrinn (e. Pay-wall) dregur verulega úr heimsóknum, sem dregur verulega úr auglýsingatekjum. Fréttaneyslan færist einfaldlega annað. Þetta er einföld hagfræði.

Upplýsingaflæðið á internetinu er einfaldlega of mikið til að fréttamiðill líkt og mbl.is geti fengið nægilega stóran hluta lesenda sinna til þess að greiða fyrir áskrift til þess að það bæti upp fyrir tapaðar auglýsingatekjur sem fylgja minni umferð um vefinn.

Styrmir minnist í grein sinni á að miðlar líkt og Financial Times og Wall Street Journal verði fyrirmynd annarra dagblaða við uppsetningu gjaldmúrs, en bæði selja þau aðgang að hluta af fréttum sínum á vefnum. Það ber að athuga að þessi blöð flytja bæði viðskiptafréttir. Þetta er sem sagt sérhæfð þjónusta sem miðar að ákveðnum hópi þar sem upplýsingar gætu mögulega skipt töluverðu máli.

Enn fremur ber að athuga að áskriftarþjónusta þessara blaða er fyrst og fremst seld fyrirtækjum í fjármálastarfsemi, ekki einstaklingum. Síðan Financial Times hóf að selja aðgang að vefi sínum hafa þeir selt 120.000 áskriftir. Á sama tíma hefur heimsóknum fækkað úr 400.000 á dag, í 150.000 á dag.

Lausnin felst ekki í gjaldmúrum sem loka efnið inni. Þetta reikningsdæmi hefur verið reiknað aftur og aftur, en það hefur enn ekki gengið upp.

Listin að tengja

„Nú eru jafnvel orðnir til netmiðlar, sem byggja á því að safna saman fréttum úr öðrum netmiðlum. Hér á Íslandi á það við um eyjuna.is, pressuna.is og að einhverju leyti amx.is. Þessir netmiðlar byggja að verulegu leyti á fréttum, sem birtar eru í heild af mbl.is, vísi.is og dv.is. Útgefendur þessara þriggja síðastnefndu netmiðla standa undir verulegum kostnaði við þau fréttaskrif. Það er óeðlilegt að aðrir miðlar geti einfaldlega tengt sig við þær fréttir án þess að nokkuð komi í staðinn. Þeir eiga auðvitað að greiða fyrir þessa þjónustu.“

Þessi orð Styrmis afhjúpa líklega skýrast hversu lítinn skilning hann hefur á internetinu sem miðli. Vefir á borð við eyjan.is safna fréttum ólíkra miðla saman á einn stað. Í flestum tilfellum, klárlega í tilfelli eyjan.is og amx.is og pressan.is, láta þessir vefir nægja að birta fyrirsögn fréttar og tengja svo á upphaflegu fréttina. Og hér slær út í fyrir Styrmi, því það er einfaldlega ekki svo að það komi ekkert í staðinn. Þessir vefir skapa umferð inn á mbl.is sem er forsenda þess að selja auglýsingar á vefinn. Það er því einfaldlega þannig að þessir vefir eru beinlínis að skapa tekjur fyrir mbl.is. Hugsanlega ætti Styrmir að skoða neðsta hluta mbl.is betur, því þar er nákvæmlega sama iðja stunduð undir fyrirsögninni „Fréttir annarra miðla“.

Á sínum tíma sýndi mbl.is töluverða framsýni með stofnun Moggabloggsins. Fátt hefur gert eins mikið til að skapa umferð um vefinn og bloggið. Það er ljóst að einhver staðar um ganga Hádegismóa ráfar maður sem hefur í það minnsta smá skilning á internetinu og gerir sér grein fyrir að eina raunhæfa leiðin til að afla tekna fyrir vefmiðla er að skapa umferð og selja auglýsingar. Því miður virðist hann ekki hafa eytt miklum tíma í að útskýra það fyrir Styrmi Gunnarssyni áður en hann lét af störfum.

Að lokum eru hér nokkrar góðar greinar/heimasíður um efnið fyrir þá sem vilja kafa dýpra:

Jay Rosen: Flying Seminar in the Future of News

Clay Shirky: Thinking the Unthinkable

Mark Potts: Recovering Journalist

Daring Fireball: Charging for Access to Newssites

Daring Fireball: Pay Walls

Jeff Jarvis: BuzzMachine

CUNY: New Business Model for News

iDaventry.com er fréttavefur sem er flytur eingöngu fréttir úr Daventry Council. Undanfarið hefur ritstjórnin fylgst vel með fréttum frá Íslandi og samningaviðræðum Íslendinga við Breta og Hollendinga vegna Icesave.

Ritstjóri vefsins, Dave Raven, skrifaði nýlega skoðanapistil þar sem hann spyr Chris Miller, oddvita bæjarstjórnar Daventry Country hvort það sé siðferðislega verjandi að krefjast þess að íslenskir skattgreiðendur greiði skuldina vegna Icesave:

Are we morally justified to be saddling Iceland with these massive loans, bearing in mind they have not personally benefited at all from the debt incurred in their name by a very small number of individuals – here in London?

In fact, can it be argued we are the beneficiaries of the Icelandic bank debt since most of the money was spent acquiring assets in the UK? The retail shops and businesses bought with the loans from Landsbanki’s Icesave, employ British workers and pay our taxes.

Hann heldur svo áfram og fer fram á að Chris Miller leggi til á fundi Sambans breskra sveitarfélaga þann 16. júlí næstkomandi, að sambandið beiti sér fyrir því að bresk stjórnvöld falli frá kröfum á hendur Íslendingum um endurgreiðslu Icesave skulda:

I will hazard a guess that no one in Britain dislikes the Icelandic people. [. . .] Iceland is a decent neighbour who deserves our consideration and any assistance we can offer. Although Daventry is on the list of those owed money from the bank fiasco, I truly believe we should demonstrate our solidarity by appealing to our own government – through the offices of the Local Government Association – to abandon plans committing Iceland to years of debt.

Það er þó ekki svo að enginn styðji Ísland í þessu máli.

Gladwell, on the other hand, seems to purposefully ignore a big part of Anderson’s argument, instead electing to attack a straw man, suggesting that Anderson wants all digital content to be free, which of course, is not his argument in the book at all. Even if Gladwell does raise some interesting questions, the gist of his criticism seems to sail wide as a result. (Full disclosure: I have obviously not yet read Anderson’s unpublished book, but I believe I have spent enough time reading about it and his own writing about it that I have a fairly accurate understanding of his argument.)

Another bestselling author, marketing wiz Seth Godin, had also weighed in and offers an interesting insight:

Like all dying industries, the old perfect businesses will whine, criticize, demonize and most of all, lobby for relief. It won’t work. The big reason is simple:

In a world of free, everyone can play.

This is huge. When there are thousands of people writing about something, many will be willing to do it for free (like poets) and some of them might even be really good (like some poets). There is no poetry shortage.

But this again, really cuts back to one of the actual problems with the internet: the high  noise (crap) vs. signal (good poetry) ratio.

Internet mogul, and HDNet founder, Mark Cuban offers a few thoughts as well in a post called Free vs Freely Distributed. Cuban seems to have a better understanding of Anderson’s freemium (free+premium) model, stating that some information needs to be free, while some information is worth being charged for:

In the long run, printed content producers should have a brand, and use their institutional knowledge, their core competencies and ability to procure, improve and market to maximize the value of their brands and the perceived value of their content. Whether its on a central website, a co produced website, in print or on a hologram in the evening sky, I should go to the NY Times because they have demonstrated to me that they have the very best articles on the subjects I am looking for. That they are the best source for breaking news about the topics I care about. THEY NEED TO MAKE SURE I DONT HAVE THE CHOICE OF GETTING IT ANYWHERE ELSE BUT WHERE THEY DICTATE.  If they cant make their content stand out from the open source masses and convince enough people to transact with them in  a way that makes them money they don’t deserve to exist.

However, Limitation of FREE; Godin vs. Gladwell by Guy LeCharles Gonzales might be the most rational post I’ve read on the subject so far:

Content + Context = Value — for both consumers and advertisers — and in today’s rapidly shifting media landscape, that equation represents survival for publishers.

I do agree with Anderson and Godin’s underlying point, the “freemium” model — giving away some content while offering a more valuable experience for a premium — but it’s neither a new idea nor a terribly innovative one. Take a walk through Costco any Saturday and you’ll sample a variety of items they’re trying to entice you to buy, from crab dip to fancy chocolates; it’s a model drug dealers have perfected, both legitimate and illegal.

Probably, some of the hyperbole over Anderson’s book could have been avoided by simply naming it Freemium, instead of Free, but, obviously, it is easier to transform hyperbole to shipped units. Bad publicity is better than no publicity.

If you are interested, you can follow Seth Godin’s Squidoo round-up of the debate.

Þegar ég uppgvötaði að ég átti ekki fyrir vatni, heldur bara kóki, þá var mér dálítið brugðið. Er það virkilega svona sem þetta á að vera? Á heilsusamlegri kosturinn að vera munaðarvara?

Auðvitað ekki.

Offita og tannskemmdir barna er lýðheilsuvandamál.

Ef það þykir á annað borð réttlætanlegt að skattleggja sérstaklega vörur sem skapa lýðheilsuvandamál, eins og áfengi og tóbak, þá er svo sannarlega réttlætanlegt að skattleggja gosdrykki.