Gjaldmúrar og fréttavefir: Svar til Styrmis Gunnarssonar
„Tími ókeypis fréttamiðlunnar er liðinn,“ segir Styrmir Gunnarsson, fyrrverandi ritstjóri Í nýju sunnudagsblaði Morgunblaðsins. Styrmir er ekki fyrstur til þess að kveða þessa limru, útgefendur dagblaða um allan heim hafa reynt að telja lesendum sínum trú um þetta lengi. Vandamálið er að þessi fullyrðing stenst ekki nánari skoðun, og því lengur sem Morgunblaðið og aðrir útgefendur dagblaða berja höfðinu í steininn, þeim mun verr á þeim eftir farnast í samkeppninni um lesendur í framtíðinni.
Það er dálítið erfitt að gera sér grein fyrir því hvort Styrmir er að kvarta undan stöðu blaðamennsku á Íslandi almennt, eða eingöngu undan stöðu Morgunblaðsins sem áskriftarblaðs, en það hefur staðið hallandi fæti um nokkurt skeið. Ég ætla að gefa mér að Styrmir sé að ræða um stöðu blaðamennsku og fara nánar í saumanna á umræðunni um „ókeypis fréttamiðlun“
Dauði dagblaðsins sem viðskiptamódels
„Á síðustu árum hefur ókeypis upplýsingamiðlun breiðst út með fríblöðum og netmiðlum, sem kosta notendur ekki neitt. Hver á að borga kostnað við þessa upplýsingaöflun og miðlun þeirra upplýsinga?“ Spyr Styrmir í grein sinni. Þetta kann að hljóma sem sanngjörn spurning, en tökum eftir því að hún inniheldur lymskulegt orðræðubragð. Þó svo að notendur greiði ekki fyrir upplýsingamiðlunina, þá er ekki þar með sagt að hún sé ókeypis. Hún er einfaldlega greidd með öðrum leiðum, s.s. auglýsingum eða öðru styrktarfé.
Tekjulindir áskriftarblaða eru tvær. Annars vegar áskriftir og hins vegar auglýsingar. Nú þekki ég ekki rekstrartölur Morgunblaðsins, en almenn má segja að á stærri blöðum sé reiknað með að auglýsingatekjur standi undir fréttaöflun á meðan áskriftartekjur standi undir prentkostnaði og dreifingu.
Þegar önnur tekjulindin þurrkast út er skynsamlegt að einhver hluti kostnaðarins verði aflagður líka. Á Íslandi hefur þetta einkum verið gert með viðamiklum niðurskurðaraðgerðum, útgáfudögum hefur verið fækkað, starfsmönnum fækkað, síðum fækkað og dregið úr dreifingu. Í Bandaríkjunum hefur hins vegar víða borið á því að prentútgáfan hefur einfaldlega verið lögð niður og útgáfan alfarið færst yfir á netið. Það er lítil reynsla komin á þetta ennþá, en þó er vert að athuga að tiltölulega stórar borgir í Bandaríkjunum, t.d. Seattle, hafa ekkert dagblað.
Ég hef áður lýst þeirri skoðun minni að viðskiptamódelið „dagblað“ eins og við þekkjum það – miðill sem flytur fréttir gærdagsins – sé dauðadæmt. Framtíðin fréttaflutnings hlýtur að felast í að hefðbundnum fréttum (hvað, hvar, hvenær, hvernig) verði einkum miðlað í gegnum netið, sem næst rauntíma, á meðan dagblöð fækka útgáfudögum og einbeitia sér að því að skýra samhengi atburða í lengra máli. Ég held að þetta sé tímaspursmál í ljósi þess hvernig neysla á fréttum hefur breyst.
Ég vil því frekar skoða hitt viðfangsefni Styrmis, þ.e. hvort raunhæft er fyrir fréttamiðla að selja áskrift á netinu.
Mótsögnin um mbl.is
„Netmiðlarnir byggja í flestum tilvikum á fréttum, sem unnar eru af ritstjórnum blaða en stundum af sérstökum ritstjórnum. Þessi fréttaskrif kosta peninga. Um allan hinn vestræna heim eru hafnar umræður um hvernig eigi að innheimta þóknun fyrir notkun fréttamiðla á netinu. Þær umræður eru tímabærar hér. Auglýsingatekjur duga ekki til, þótt mbl.is hafi náð því marki síðustu ár að skila hagnaði. Spurningin er ekki lengur sú, hvort taka eigi gjald fyrir notkun netmiðla, heldur hvernig. Dagblöð í öðrum löndum hafa farið mismunandi leiðir til þess en gera má ráð fyrir, að blöð á borð við Financial Times í Bretlandi og Wall Street Journal í Bandaríkjunum verði öðrum fyrirmynd í þeim efnum.“
Styrmir fullyrðir hér að auglýsingatekjur dugi ekki til að standa undir rekstri fréttamiðla á netinu, þó svo að mbl.is hafi skilað hagnaði síðustu ár. Þetta eru undarlegustu rök fyrir fullyrðingu sem ég hef lesið lengi. Styrmir heldur því sem sagt fram að í ljósi þess að mbl.is skilar hagnaði, þá sé ekki hægt að reka fréttamiðil á netinu með hagnaði. Á einhverjum tímapunkti rís þessi umræða vonandi á hærra stig.
Netmiðlar sem rukka fyrir aðgang að efni eru ekki einungis að loka notendur úti, heldur eru þeir fyrst og fremst að læsa sjálfa sig inni. Reynslan er sú að gjaldmúrinn (e. Pay-wall) dregur verulega úr heimsóknum, sem dregur verulega úr auglýsingatekjum. Fréttaneyslan færist einfaldlega annað. Þetta er einföld hagfræði.
Upplýsingaflæðið á internetinu er einfaldlega of mikið til að fréttamiðill líkt og mbl.is geti fengið nægilega stóran hluta lesenda sinna til þess að greiða fyrir áskrift til þess að það bæti upp fyrir tapaðar auglýsingatekjur sem fylgja minni umferð um vefinn.
Styrmir minnist í grein sinni á að miðlar líkt og Financial Times og Wall Street Journal verði fyrirmynd annarra dagblaða við uppsetningu gjaldmúrs, en bæði selja þau aðgang að hluta af fréttum sínum á vefnum. Það ber að athuga að þessi blöð flytja bæði viðskiptafréttir. Þetta er sem sagt sérhæfð þjónusta sem miðar að ákveðnum hópi þar sem upplýsingar gætu mögulega skipt töluverðu máli.
Enn fremur ber að athuga að áskriftarþjónusta þessara blaða er fyrst og fremst seld fyrirtækjum í fjármálastarfsemi, ekki einstaklingum. Síðan Financial Times hóf að selja aðgang að vefi sínum hafa þeir selt 120.000 áskriftir. Á sama tíma hefur heimsóknum fækkað úr 400.000 á dag, í 150.000 á dag.
Lausnin felst ekki í gjaldmúrum sem loka efnið inni. Þetta reikningsdæmi hefur verið reiknað aftur og aftur, en það hefur enn ekki gengið upp.
Listin að tengja
„Nú eru jafnvel orðnir til netmiðlar, sem byggja á því að safna saman fréttum úr öðrum netmiðlum. Hér á Íslandi á það við um eyjuna.is, pressuna.is og að einhverju leyti amx.is. Þessir netmiðlar byggja að verulegu leyti á fréttum, sem birtar eru í heild af mbl.is, vísi.is og dv.is. Útgefendur þessara þriggja síðastnefndu netmiðla standa undir verulegum kostnaði við þau fréttaskrif. Það er óeðlilegt að aðrir miðlar geti einfaldlega tengt sig við þær fréttir án þess að nokkuð komi í staðinn. Þeir eiga auðvitað að greiða fyrir þessa þjónustu.“
Þessi orð Styrmis afhjúpa líklega skýrast hversu lítinn skilning hann hefur á internetinu sem miðli. Vefir á borð við eyjan.is safna fréttum ólíkra miðla saman á einn stað. Í flestum tilfellum, klárlega í tilfelli eyjan.is og amx.is og pressan.is, láta þessir vefir nægja að birta fyrirsögn fréttar og tengja svo á upphaflegu fréttina. Og hér slær út í fyrir Styrmi, því það er einfaldlega ekki svo að það komi ekkert í staðinn. Þessir vefir skapa umferð inn á mbl.is sem er forsenda þess að selja auglýsingar á vefinn. Það er því einfaldlega þannig að þessir vefir eru beinlínis að skapa tekjur fyrir mbl.is. Hugsanlega ætti Styrmir að skoða neðsta hluta mbl.is betur, því þar er nákvæmlega sama iðja stunduð undir fyrirsögninni „Fréttir annarra miðla“.
Á sínum tíma sýndi mbl.is töluverða framsýni með stofnun Moggabloggsins. Fátt hefur gert eins mikið til að skapa umferð um vefinn og bloggið. Það er ljóst að einhver staðar um ganga Hádegismóa ráfar maður sem hefur í það minnsta smá skilning á internetinu og gerir sér grein fyrir að eina raunhæfa leiðin til að afla tekna fyrir vefmiðla er að skapa umferð og selja auglýsingar. Því miður virðist hann ekki hafa eytt miklum tíma í að útskýra það fyrir Styrmi Gunnarssyni áður en hann lét af störfum.
Að lokum eru hér nokkrar góðar greinar/heimasíður um efnið fyrir þá sem vilja kafa dýpra:
Jay Rosen: Flying Seminar in the Future of News
Clay Shirky: Thinking the Unthinkable
Mark Potts: Recovering Journalist
Daring Fireball: Charging for Access to Newssites
Daring Fireball: Pay Walls
Jeff Jarvis: BuzzMachine
Icesave-deilan frá sjónarhorni Breta
Sveitarfélagið Daventry í Englandi er eitt þeirra 123 sveitarfélaga þar í landi sem notuðu íslenska innlánsreikninga til að ávaxta fé sitt. Alls mun Daventry Council hafa átt um átta milljónir sterlingspunda inn á Icesave reikningum þegar bankahrunið varð 2008.
iDaventry.com er fréttavefur sem er flytur eingöngu fréttir úr Daventry Council. Undanfarið hefur ritstjórnin fylgst vel með fréttum frá Íslandi og samningaviðræðum Íslendinga við Breta og Hollendinga vegna Icesave.
Ritstjóri vefsins, Dave Raven, skrifaði nýlega skoðanapistil þar sem hann spyr Chris Miller, oddvita bæjarstjórnar Daventry Country hvort það sé siðferðislega verjandi að krefjast þess að íslenskir skattgreiðendur greiði skuldina vegna Icesave:
Are we morally justified to be saddling Iceland with these massive loans, bearing in mind they have not personally benefited at all from the debt incurred in their name by a very small number of individuals – here in London?
In fact, can it be argued we are the beneficiaries of the Icelandic bank debt since most of the money was spent acquiring assets in the UK? The retail shops and businesses bought with the loans from Landsbanki’s Icesave, employ British workers and pay our taxes.
Hann heldur svo áfram og fer fram á að Chris Miller leggi til á fundi Sambans breskra sveitarfélaga þann 16. júlí næstkomandi, að sambandið beiti sér fyrir því að bresk stjórnvöld falli frá kröfum á hendur Íslendingum um endurgreiðslu Icesave skulda:
I will hazard a guess that no one in Britain dislikes the Icelandic people. [. . .] Iceland is a decent neighbour who deserves our consideration and any assistance we can offer. Although Daventry is on the list of those owed money from the bank fiasco, I truly believe we should demonstrate our solidarity by appealing to our own government – through the offices of the Local Government Association – to abandon plans committing Iceland to years of debt.
Það er þó ekki svo að enginn styðji Ísland í þessu máli.
Free Association with the “Free” debate
Malcolm Gladwell’s review of Chris Anderson’s book, Free, has generated some lively debate. Chris Anderson replied to Gladwell’s criticism on his Wired blog, but the problem with his reply is that it only deals with a minor side-point in Gladwell’s criticism, and leaves several thought provoking points unaddressed. (However, make sure you at least skim the comments section.)
Gladwell, on the other hand, seems to purposefully ignore a big part of Anderson’s argument, instead electing to attack a straw man, suggesting that Anderson wants all digital content to be free, which of course, is not his argument in the book at all. Even if Gladwell does raise some interesting questions, the gist of his criticism seems to sail wide as a result. (Full disclosure: I have obviously not yet read Anderson’s unpublished book, but I believe I have spent enough time reading about it and his own writing about it that I have a fairly accurate understanding of his argument.)
Another bestselling author, marketing wiz Seth Godin, had also weighed in and offers an interesting insight:
Like all dying industries, the old perfect businesses will whine, criticize, demonize and most of all, lobby for relief. It won’t work. The big reason is simple:
In a world of free, everyone can play.
This is huge. When there are thousands of people writing about something, many will be willing to do it for free (like poets) and some of them might even be really good (like some poets). There is no poetry shortage.
But this again, really cuts back to one of the actual problems with the internet: the high noise (crap) vs. signal (good poetry) ratio.
Internet mogul, and HDNet founder, Mark Cuban offers a few thoughts as well in a post called Free vs Freely Distributed. Cuban seems to have a better understanding of Anderson’s freemium (free+premium) model, stating that some information needs to be free, while some information is worth being charged for:
In the long run, printed content producers should have a brand, and use their institutional knowledge, their core competencies and ability to procure, improve and market to maximize the value of their brands and the perceived value of their content. Whether its on a central website, a co produced website, in print or on a hologram in the evening sky, I should go to the NY Times because they have demonstrated to me that they have the very best articles on the subjects I am looking for. That they are the best source for breaking news about the topics I care about. THEY NEED TO MAKE SURE I DONT HAVE THE CHOICE OF GETTING IT ANYWHERE ELSE BUT WHERE THEY DICTATE. If they cant make their content stand out from the open source masses and convince enough people to transact with them in a way that makes them money they don’t deserve to exist.
However, Limitation of FREE; Godin vs. Gladwell by Guy LeCharles Gonzales might be the most rational post I’ve read on the subject so far:
Content + Context = Value — for both consumers and advertisers — and in today’s rapidly shifting media landscape, that equation represents survival for publishers.
I do agree with Anderson and Godin’s underlying point, the “freemium” model — giving away some content while offering a more valuable experience for a premium — but it’s neither a new idea nor a terribly innovative one. Take a walk through Costco any Saturday and you’ll sample a variety of items they’re trying to entice you to buy, from crab dip to fancy chocolates; it’s a model drug dealers have perfected, both legitimate and illegal.
Probably, some of the hyperbole over Anderson’s book could have been avoided by simply naming it Freemium, instead of Free, but, obviously, it is easier to transform hyperbole to shipped units. Bad publicity is better than no publicity.
If you are interested, you can follow Seth Godin’s Squidoo round-up of the debate.
Sykurskattur
Fyrir nokkrum dögum síðan var ég staddur í matvöruverslun og ætlaði að kaupa mér eitthvað að drekka. Ég var bara með örfáar krónur í vasanum, svo ég hafði eiginlega ekki efni á öðru en að kaupa mér kók.
Þegar ég uppgvötaði að ég átti ekki fyrir vatni, heldur bara kóki, þá var mér dálítið brugðið. Er það virkilega svona sem þetta á að vera? Á heilsusamlegri kosturinn að vera munaðarvara?
Auðvitað ekki.
Offita og tannskemmdir barna er lýðheilsuvandamál.
Ef það þykir á annað borð réttlætanlegt að skattleggja sérstaklega vörur sem skapa lýðheilsuvandamál, eins og áfengi og tóbak, þá er svo sannarlega réttlætanlegt að skattleggja gosdrykki.
Sænska módelið
Hugtakið norræn velferðarstjórn (sænska módelið) hefur verið talsvert í umræðunni í tengslum við myndun nýrrar ríkisstjórnar á Íslandi. Á meðan sumir lýsa ánægju sinni með þessa þróun, þá heyrist mér aðrir líta á þetta sem samfélagsskipan sem sé einungis einu Gúlagi frá því að vera réttnefndur Stalínismi.
Það kemur því kannski báðum hópum á óvart að þrátt fyrir ríkar áherslur á félagslega velferð hér í Svíþjóð, þá er hér umtalsvert um einkarekstur og markaðslausnir, ekki síst á sviðum sem Ísendingar hafa forðast að innfæra svipaðar lausnir.
Þannig eru einkareknir skólar starfræktir við hlið ríkisrekinna skóla og öllum er frjálst að velja á milli skóla sem þeir telja að henti sínu barni best.
Heilsugæslan er jafnframt að hluta til einkarekin og geta íbúar valið hvaða heilsugæslustöð þeir leita til, óháð búsetu.
Orkuveitur eru jafnframt einkareknar að stórum hluta og er hverjum og einum frjálst að velja hvaða orkufyrirtæki hann skiptir við, ekki ólíkt og maður velur sér símafyrirtæki. Þannig hef ég valið að skipta við fyrirtækið Godel, sem er orkufyrirtæki sem er ekki rekið í hagnaðarskyni, heldur er það tæki til þess að safna peningum til þróunarhjálpar. Það býður viðskiptavinum sínum einnig upp á að kaupa einungis græna orku.
Það er einn af kostum markaðarins að þar gefst svona fyrirtækjum rúm til að starfa.
Annars er ég ekki að mæla þessu kerfi neina sérstaka bót. Ég hef ekki búið hér nógu lengi til að átta mig á því hvort allt þetta frelsi er af hinu góða eða illa.
Ég vil hins vegar benda fólki á að sænska módelið jafngildir ekki endilega auknum ríkisrekstri. Hvort sem mönnum þykir það betra eða verra.
The Angry-sex Election
Here are my thoughts on the recent parliamentary election in Iceland.
… … …
That’s it.
That was the totality of my formed opinion on the recent democratic process this country just experienced.
It’s not that I haven’t thought about the election – ’cause I have. It’s just that I still can’t find a satisfactory angle to explain it. Or the result.
As far as I can tell, this election was about one thing: having an election. Following the collapse of the economy, the people of Iceland (or a fair portion of the population) demanded a mulligan for the 2007 election. This was a somewhat rightful claim, given the circumstances. (I say this because probably, we should have seen the writing on the wall in 2007, already.) As a result, the whole election process evolved around the people’s anger and desire to punish the politicians responsible for the crash.
It’s like angry-sex. You bicker and quarrel until you are all hot and bothered – angry, and you just won’t some form of release. But while sex may be a great way to vent all that frustration, it still doesn’t solve any of the underlying problems. It doesn’t really fix the issue that caused your anger in the first place (unless the cause was sexual starvation – I can’t rule that one out.)
That’s what happened. This may have been the most important election since the Republic of Iceland was founded in 1944. But instead of using this as an opportunity to move forward and debate what sort of society we want to build, we used it to release the frustration that had boiled over, and in the process, partially deflating the mass movement for change in this country.
The European Union may be the most important political question facing this country since we joined NATO. It was hardly mentioned, let alone discussed during this campaign. Ethics, and political reform? Next question, please. The economic desert and the financial disintegration of Icelandic homes? Nothing. What should post-crash Iceland look like? Yeah, I know. The other guy did it.
We could have built pillars, man.
Instead, we squandered the opportunity. We paid no attention to the ideological bankruptcy of Icelandic politics. There were no issues, no solutions, and no plans. No ideas. But we were all too happy to hit the bastards where it hurt – right there in the voting booth.
I think I’d rather just work out the issues first, and then have some of that good ol’ lovin’ sex.
This column originally appeared in the Reykjavík Grapevine: May 8, 2009.
Skilaboð mín til kjósenda
Frá því ég man eftir mér hefur umræða um íslensk stjórnmál fyrst og fremst snúist um efnahagsmál. Lítið sem ekkert rúm hefur verið til þess að ræða stórar hugmyndir eins og réttlæti og siðgæði. Nei, það vannst aldrei tími til þess, því á daginn þurfti að græða og á kvöldin þurfti að grilla. Á Íslandi voru engin stjórnmál. Á Íslandi voru bara efnahagsmál. Þessu þarf að breyta.
Ef það á byggja nýtt og betra Ísland á brunarústum þess gamla, þá verður fyrst að breyta umræðuhefðinni. Íslendingar þurfa að læra að tala saman um mikilvæg málefni á öðrum forsendum en efnahagslegum.Stjórnmálamenn þurfa að læra að setja almannahagsmuni ofar sérhagsmunum. Þeir þurfa að læra að stjórnmál snúast ekki um að græða (né að grilla). Þeir þurfa að læra að stjórnmál snúast ekki um völd. Stjórnmál eiga að snúast um réttlæti.
Hlutverk Alþingismanna
Um daginn horfði ég á borgarafund í beinni. Undir lok fundarins vildu spyrlar RÚV fá að vita hvernig frambjóðendur ætluðu að skapa ný störf í landinu. Að mínu viti er það ekki í höndum Alþingis að skapa atvinnu í þessu landi. Alþingi Íslendinga er löggjafasamkoma. Alþingismaður sem lofar kjósendum að skapa 9.999 störf hér, og eitt starf þar, ástundar ekki stjórnmál heldur populisma.
Löggjafasamkoma; ekki atvinnumiðlun. Þessi misskilningur virðist tilkominn vegna þess að löggjafavaldið og framkvæmdavaldið hafa ruglað saman reitum. Fyrir einhverjar sakir, þá virðist enginn íslenskur stjórnmálamaður nokkurn tíma bjóða sig fram til Alþingis. Þeir bjóða sig allir fram til ráðherra. Þeir virðast lítinn sem engan áhuga hafa hinu eiginlega löggjafahlutverki, en þeim er mjög tamt að tala í frösum framkvæmdavaldsins. “Við munum bora hér, virkja þar og lækka rafmagn alls staðar.”
Þetta er ekki það sem við þurfum.
Réttlæti er dyggð
Ef umræðuhefð íslenskra stjórnmála hefði hverfst um réttlæti, siðgæði og almenna skynsemi þá værum við ekki í þeim sporum sem við erum í núna. Ef réttlætið hefði verið æðsta dyggð stjórnmálanna, en ekki ágóði; þá væri fiskveiðistjórnunnarkerfið öðru vísi, þá væri fjármálakerfið öðruvísi. Ísland væri öðruvísi.
Ef löggjafavaldið hefði einhvern tíma staðið í lappirnar og sinnt sinni skyldu og sagt: “Við stundum ekki fyrirgreiðslupólitík, við tryggjum almannahag,” þá sæti þessi þjóð ekki föst í skuldafeni svokallaðra útrásarvíkinga, réttnefndra gróðapunga.
Skipbrot hagræðingarinnar
Undanfarin ár hefur hugmyndafræði hagræðingarinnar verið alls ráðandi á Íslandi. Hagræðing er ekkert annað en kurteisislegt orðalag yfir arðrán. Í allri þessari hagræðingu hefur hagur almennings stórversnað, skattbyrði aukist og bilið breikkað á milli stétta þessa lands. Íslenskir lágmarkstaxtar jafnast nú á við það sem best þekkist í Austur-Evrópu, á meðan verðlag nálgast óðfluga það sem við hæst þekkjum í Evrópu – Austur eða Vestur; í það minnsta ef verslað er fyrir íslenskar krónur.
Á meðan þessi sundrung hefur sáð sér í íslensku þjóðfélagi hefur íslenskur almúgi gleymt stöðu sinni. Íslendingar eru borgarar, ekki neytendur. Þeir njóta réttinda, ekki þjónustu. Markaðsvæðing hugarfarsins hefur verið algjör. Ef Íslendingar rifja upp hvar þeir lögðu frá sér hin borgaralegu réttindi og krefjast þess af stjórnmálamönnum að þeir rækti skyldur sínar við réttlætið, þá er hægt að breyta þessu landi.
Hugmyndafræði vanans
Hugmyndafræði er hættulegt afl. Þar sem er hugmyndafræði, þar er ekki lengur þörf fyrir sjálfstæða hugsun. Smátt og smátt, eina hugsun í einu, drepur hugmyndfræðin gagnrýnina. Íslendingar hafa oft valið hugmyndafræði fremur en heilbrigða skynsemi. Kosið flokkshollustu fram yfir gagnrýni.
Á morgun fara fram alþingiskosningar. Ég bið kjósendur um að leggja hugmyndafræðina á hilluna. Kjósið með almenna skynsemi að leiðarljósi og krefist réttlætis. Hugtökin hægri/vinstri eru til þess eins að afvegleiða umræðuna.
My complaint with Sydsvenskan.se
I am a loyal reader of Sydsvenskan.se. The site is an excellent source of local news for the Malmö/Lund region and for the most parts a very good example of a well-designed news site.
The web TV is a feature I especially like. Sydsvenskan’s journalists make good use of it and offer relevant and often interesting news videos that give me a better understanding of a society that I’ve recently joined.
However, I do have one (or two) complaint, which I’ve already shared with Sydsvenskan’s web editor, Anders Olofsson. Anders, to his credit, seemed to agree with me, but, since then, nothing has changed. Therefore, I’ve decided to share this complaint with the rest of you, in the hope that someone will agree with me and complain as well. Strength in numbers, people.
i) I would like to be able to embed videos from Sydsvenskan.se to share on my blog, but Sydsvenskan does not provide an embed code with the videos. In his reply to me, Anders Olofsson mentioned copyright concerns as the reason for providing the code. I am a little skeptical of that explanation. Embed codes are common practice for many news sites. Check: CNN or mbl.is. It seems to me that it should be simple enough for Sydsvenskan to release the rights to share the material under Creative Commons, for example, but obviously, I am not an expert on Swedish copyright laws. I don’t understand why this barrier exists. If I want to share this video with friends, that should be considered a testimony to the fine work avialable from Sydsvenskan and drive up viewer statistics for their site as well. This is the very definition of a win-win situation.
ii) When I watch a video from the website, I can select another video to watch from a sliding menu below the main video in internal player. However, if I choose another video, the link in the address bar is not updated. As a result, I can’t see the link to the video I am watching, and the internal player does not offer a direct link to the video. This makes it difficult for me to share the video with friends through email, messenger, facebook or twitter, for example. Instead, I need to do a little searching on the website to find the original entry for any videos I want to share from the slider. It seems obvious to me that the link should follow the video.
Petty? Sure, these are minor complaints, but remember: God is in the details.
